Monograma III - Odisseas Elytis
Adăugat de: Adina Speranta

Motto: Voi plânge întotdeauna - mă auzi? - după tine, singur în Paradis.

Pentru că te iubesc și în iubire știu
să merg ca luna plină peste tot,
presar iasomie peste piciorul tău mic
din așternuturile transparente -
și am puterea să suflu ca să te port, adormită,
pe cărări luminoase, prin arcadele ascunse ale mării,
prin arbori vrăjiți cu păianjeni argintii.
Te-au auzit valurile
cum mângâi, cum săruți,
cum rostești șoptind "ce" și "e".
De-a lungul și de-a latul golfului
mereu noi, lumina și umbra.

Întotdeauna tu, steaua, și eu, barca întunecată,
întotdeauna tu, portul, și eu, farul din dreapta,
faleza umedă și strălucirea deasupra văslelor,
deasupra casei cu gardenii
trandafirii legați, apa care răcește,
întotdeauna tu, statuie de piatră, și mereu, eu, umbra care se mărește,
oblonul de alături, tu, și eu vântul care îl deschide.

Pentru că te iubesc și te iubesc.

Întotdeauna tu, moneda, și eu cultul care o răscumpără:
atât, noaptea, atât, murmurul vântului,
atât, picătura din aer, tăcerea,
despotica mare din jur, depozitul cerului cu stele,
atât, respirația ta ușoară,
când nu mai am nimic altceva
între cei patru pereți, tavan, podea,
să strig după tine și să mă lovească vocea mea,
să miros a tine și să se înfurie oamenii
pentru că tot ce este neîncercat și adus din altă parte
nu poate fi suportat de oameni și este devreme, mă auzi?

Este încă devreme în această lume, iubita mea,
să vorbesc de tine și de mine.

traducere Adina V.


Μονόγραμμα

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ’ από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.




vezi mai multe poezii de: Odisseas Elytis




Împărtăşeşte-ne opinia ta:

Pentru a scrie un comentariu trebuie să fii autentificat. Click aici pentru a te autentifica.