Să nu stăm să măsurăm - Menelaos Ludemis
Adăugat de: Adina Speranta

Hai să nu stăm să măsurăm
ale cui lacrimi au fost mai calde.
Poate cele mai calde sunt acelea
care încă n-au curs.

Să nu stăm să ne întrebăm
care sânge este mai roşu.
Poate cel mai roşu este acela
ce urmează a fi vărsat.

Să nu cerem să aflăm
a cui sudoare este mai fierbinte.
Toate sudorile au gustul
pe care îl au lacrimile.

Aşadar...
Să nu ne înecăm în definiţii.
În antiteze temporale şi posesive.
( "Azi" ... "Ieri" ... "Mâine" ...)
Ieri am plâns în Africa
cu ochii chinuiţi ai negrilor.
Şi mâine vom plânge în Saigon
cu ochii înfuriaţi ai vietnamezilor.
Mâine se poate să cădem în Congo
sau să transpirăm în Cuba.

Pentru că suntem dintre aceia
care transpiră, mor şi plâng
în fiecare corp care transpiră şi plânge.
Astăzi ne este frig în junglă.
Mâine transpirăm în Arctica.
Corpul nostru este o planetă.
Cu toate tipurile de climă.
Dureri, plâns, foame.
Numai să nu îl faci pe altul
să-l doară şi să-i fie foame.
Şi tu, cel faimos, cel slăvit,
tu, cel puternic...Să ştii asta :
Oricât de sus ai urca
niciodată nu vei ajunge la înălţimea celor de jos
care s-au jertfit pentru lucruri măreţe!

traducere Adina Speranta

Ας μη μετρήσουμε

Ας μην καθίσουμε να μετρήσουμε
ποιανού δάκρυα ήταν πιο ζεστά.
Μπορεί πιο ζεστά να ΄ναι κείνα
που δε χύθηκαν ακόμη.

Ας μην καθίσουμε να ρωτήσουμε
ποιο αίμα ήταν πιο κόκκινο.
Μπορεί πιο κόκκινο να ΄ναι
κείνο που πρόκειται να χυθεί.

Ας μη ρωτήσουμε να μάθουμε
ποιανού ιδρώτας ήταν πιο καυτός.
Όλοι οι ιδρώτες έχουνε τη γέψη –
που ΄χουν τα δάκρυα.

Λοιπόν…
Ας μην πνιγόμαστε στους ορισμούς.
Στις χρονικές και κτητικές αντωνυμίες.
(«Σήμερα»… «Χτες»… «Αύριο»…)
Κλάψαμε χτες στην Αφρική
με τα βασανισμένα μάτια των Νέγρων.
Κι αύριο θα κλάψουμε στη Σαϊγκόν
με τα οργισμένα μάτια των Βιετναμέζων.
Αύριο μπορεί να πέσουμε στο Κονγκό
ή να ιδρώσουμε στην Κούβα.

Γιατί είμαστε από κείνους
που ιδρώνουνε, πεθαίνουνε και κλαίνε
σε κάθε κορμί που ιδρώνει και κλαίει.
Κρυώνουμε σήμερα στη ζούγκλα.
Ιδρώνουμε αύριο στον Αρκτικό.

Το κορμί μας είναι ένας πλανήτης.
Με όλα μαζί τα κλίματα.
Πόνεσε, κλάψε, πείνα.
Μόνο μην κάνεις τον άλλον
να πονέσει και να πεινά.
Κι εσύ φημισμένε, εσύ δοξασμένε
εσύ, δυνατέ… Ένα μόνο ξέρε:
Πως όσο ψηλά κι αν ανέβεις
ποτέ δε θα φτάσεις το μπόι των χαμηλών
που θυσιάστηκαν για ψηλά πράγματα!

Μενελαος Λουντεμις



vezi mai multe poezii de: Menelaos Ludemis




Împărtăşeşte-ne opinia ta:

Pentru a scrie un comentariu trebuie să fii autentificat. Click aici pentru a te autentifica.



Comentarii:

intelept poem..multumesc Adina!
danab
miercuri, 16 martie 2016


multumesc pentru aceasta postare frumoasa
Cristian Ovidiu
vineri, 19 februarie 2016